Rtv Pendimi

Urime Sulltan, President Erdoğan

Dr. Shefqet Krasniqi

PĂ«r gjatĂ« njĂ« shekulli, qĂ« kur u rrĂ«zua Shteti Osman, Ă«shtĂ« menduar se muslimanĂ«t nuk janĂ« tĂ« aftĂ« tĂ« themelojnĂ« e as tĂ« udhĂ«heqin shtet. Ata duhet tĂ« udhĂ«hiqen nga tĂ« tjerĂ«t, pra tĂ« paktĂ«n sipas sistemeve apo porosive tĂ« tĂ« tjerĂ«ve. Kjo bindje sa erdhi duke u pĂ«rforcuar, gjatĂ« gjysmĂ«s sĂ« dytĂ« tĂ« shekullit XX, kur grupet e ndryshme tĂ« interesave botĂ«rore vendosĂ«n qĂ« nĂ« vendet arabe, e pse jo edhe nĂ« shumicĂ«n e vendeve muslimane, nĂ« pushtet t’i vendosin disa diktatorĂ«. Kjo pĂ«rvojĂ« e hidhur, nĂ« shumĂ« vende muslimane, po vazhdon edhe sot e kĂ«saj dite. Natyrisht, manipulimi nga mediet, tĂ« cilat nĂ« shumicĂ« kontrollohen nga qarqe tĂ« caktuara, dhe interesat gjeopolitike, ekonomike e gjeostrategjike tĂ« vendeve tĂ« zhvilluara ekonomikisht kanĂ« luajtur rol tĂ« jashtĂ«zakonshĂ«m qĂ« vende tĂ« caktuara, nĂ« veçanti nĂ« Lindjen e Mesme, tĂ« jenĂ« nĂ«n kontroll tĂ« vazhdueshĂ«m.

Kjo tentativë ka pasur edhe një prapavijë, pra të bëhet gjithë çfarë është e mundur për të dëshmuar se Islami është fe dhe sistem që nuk mund të përshtatet e të bashkëveprojë me rrethanat e kohës bashkëkohore e moderne. Se atij tashmë i ka kaluar koha, sikurse edhe feve tjera, dhe se pasuesit e denjë të këtij besimi duhet lënë atë anash; pra ta kufizojnë vetëm brenda mureve të xhamisë, nëse dëshirojnë të zhvillohen e të avancojnë krahas qytetërimeve dhe kulturave tjera moderne.

Për hir të së vërtetës, duhet pranuar se vetë muslimanët si shoqëri e në veçanti prijësit e tyre u kanë dhënë mjaft material jo-muslimanëve, sepse që nga rrëzimi i Shtetit Osman vetë prijësit e muslimanëve me krejt çfarë kanë poseduar kanë punuar kundër Islamin, madje e kanë luftuar këtë fe dhe praktikuesit e saj më shumë se çdokush tjetër dhe gjithçka tjetër. Mu për këtë, sa herë që është raportuar në nivelet më të larta botërore për shkelje flagrante të drejtave të njeriut, në shumicën dërmuese ato qeveri kanë qenë nga qeveritë e instaluar arabe apo të ndonjë vendi tjetër musliman jo-arab.

Ky realitet i hidhur, pas tĂ« cilit fshihen manipulimet, Ă«shtĂ« keqinterpretuar nĂ« adresĂ« tĂ« islamit sa qĂ« ka mbretĂ«ruar bindja se islami Ă«shtĂ« pjellĂ« e secilĂ«s sĂ« keqe ndĂ«r arabĂ« e muslimanĂ«. KĂ«shtu mĂ« pas u shfaq edhe islamofobia e cila ka pĂ«rfshirĂ« shumĂ« vende tĂ« botĂ«s pĂ«rfshirĂ« edhe vendin tonĂ«. ÇuditĂ«risht shqiptarĂ«t, duke qenĂ« muslimanĂ« tĂ« lindur, me rrĂ«njĂ«, me gjenerata filluan tĂ« kenĂ« frikĂ« nga islami dhe filluan tĂ« sulmojnĂ« muslimanĂ«t praktikues me krejt çfarĂ« kishin, madje mĂ« egĂ«r dhe mĂ« joprofesional sesa nĂ« ish-Jugosllavi qĂ« nga ‘Kralevina’ e deri tĂ« Millosheviqi. Kam bindjen se kjo armiqĂ«si kundĂ«r Islamit Ă«shtĂ« si rrjedhojĂ« e sistemit komunist titist, nĂ« KosovĂ«, e enverist, nĂ« ShqipĂ«ri e KosovĂ«, nĂ«n tĂ« cilĂ«t populli ynĂ« ka jetuar mjaftĂ« sa pĂ«r tu ndikuar edhe pse hoqi tĂ« zitĂ« e ullirit. Mbetjet dhe pasojat e kĂ«tyre dy sistemeve vazhdojnĂ« tĂ« vĂ«rehen edhe sot.

Sido qĂ« tĂ« jetĂ« Zoti fuqiplotĂ« nĂ« çdo kohĂ« dĂ«rgon burra, prijĂ«s, dijetarĂ« e reformatorĂ« tĂ« cilĂ«t i ripĂ«rtĂ«rinĂ« parimet e drejta tĂ« fesĂ« sonĂ« dheu tregojnĂ« dushmanĂ«ve tĂ« dinit se kjo fe nuk ka mbaruar, se mĂ«simet dhe vlerat e saj janĂ« vlera universale nĂ« tĂ« mirĂ« tĂ« njerĂ«zimit. Se tĂ« praktikuarit e fesĂ«, tĂ« vepruarit sipas etikĂ«s fetare nĂ« jetĂ«n e pĂ«rditshme dhe qeverisja sipas porosive tĂ« saj nuk e pengojnĂ« zhvillimin dhe pĂ«rparimin e vendit, por vetĂ«m sa e avancojnĂ« dhe e çojnĂ« vendin para. NĂ« kĂ«tĂ« kjo mĂ« sĂ« miri dĂ«shmohet pĂ«rmes sukseseve tĂ« njĂ«pasnjĂ«shme tĂ« Partia pĂ«r DrejtĂ«si dhe Zhvillim (AKP) dhe liderit tĂ« saj Rexhep Tajip Erdogan (Recep Tayyip Erdoğan) nĂ« Turqi. Kjo parti arriti nĂ« pushtet nĂ« fillim tĂ« kĂ«tij shekulli nĂ« krye me Erdogan. Kjo parti filloi tĂ« udhĂ«heq me TurqinĂ« e shkretĂ«, tĂ« varfĂ«r, TurqinĂ« e “botĂ«s sĂ« tretĂ«” tĂ« cilĂ«n e kishin vjelĂ« e bĂ«rĂ« shkretĂ« bijtĂ« e saj sipas porosive tĂ« mĂ«suesve tĂ« tyre. Turqia atĂ« botĂ« i ngjante mĂ« sĂ« shumti vendeve tona nĂ« Ballkan, nĂ« kĂ«tĂ« kohĂ«, e zhytur nĂ« korrupsion, varfĂ«ri e papunĂ«si, krizĂ« politike e ekonomike, e vjedhur e stĂ«rvjedhur nga bijtĂ« dhe udhĂ«heqĂ«sit e vet.

Me besim të fortë në të madhin Zot, me vetëbesim dhe bindje se gjithçka që bëhet për hir të Zotit e në shërbim të njerëzve, krijesave më të mira të tij, liderët dhe anëtarët e AK Partisë arritën ta sjellin Turqinë aty ku është sot. Dy ditë më parë, ata fituan serish zgjedhjet parlamentare, madje kësaj radhe bindshëm dominuan parlamentin. Fituan mbi gjysmën e votave për ta çuar Turqinë edhe më tej drejtë zhvillimeve dhe avancimeve bashkëkohore. Tashmë edhe laikët, por edhe kundërshtarët e Islamit, janë bindur se Turqinë mund ta avancojnë e çojnë përpara vetëm ata që i ka kalitur Islami të jenë në shërbim të atdheut, pra AKP dhe liderët e saj.

Në anën tjetër kjo udhjeqje e mirë dhe kjo afërsi e madhe mes politikës dhe popullit, mes udhëheqësve dhe qytetarëve, me Bismilah siç shprehej gjithherë kryeministri Davutoglu, është një pasqyrë reflektuese për arabët dhe shumë shtete tjera muslimane se si mund dhe duhet të udhëhiqet shteti. Kjo rimëkëmbje është gjithashtu rikujtim edhe për jo-muslimanët se Islami nuk e lë mbrapa shoqërinë, përkundrazi islami nxitë dhe motivon njerëzimin drejt përparimit e zhvillimit në të gjitha sferat e jetës. Pra Turqinë, për njëqind vjet, nuk e kishte lënë prapa islami por pikërisht sistemet e imponuara mbi popullatën e vyeshme të atij vendi. Islami madje nuk është kundër feve e as civilizimeve tjera, por ai synon në marrëveshje reciproke të ndërsjella duke mos i bërë padrejtësi asnjërës palë të marrëveshjes.

ShumĂ« kush ka pritur, e edhe mĂ« shumĂ« kanĂ« punuar, qĂ« zgjedhjete nĂ«ntorit 2015 t’i japin njĂ« shuplakĂ« partisĂ« AKP nĂ« krye me Erdogan. Mezi s’kanĂ« pritur disa tĂ« llomotisin se ‘turkoshaku’ nuk di dhe nuk mund tĂ« udhĂ«heqĂ« vendin dhe se AK Partia ka filluar tatĂ«pjetĂ«n, por realiteti doli kundĂ«r. Populli mik turk si duket tashmĂ« po fle vetĂ«m kur ka nevojĂ«, pĂ«rndryshe ai Ă«shtĂ« syçelĂ« 24 orĂ«. Ndaj rezultatet e dy ditĂ«ve mĂ« parĂ« befasuan edhe analistĂ«t botĂ«rorĂ« tĂ« cilĂ«t mundoheshin tĂ« shikonin qimen nĂ« sytĂ« e tjetrit pĂ«rderisa nuk shihnitraun nĂ« sytĂ« e vet.

Në Turqi nuk fitoi vetëm AKP dhe lideri i saj Erdogan, por fitoi i gjithë populli turk. Fitoi drejtësia, mirësia e mëshira; fitoi ai që është dashur të fitojë. Zoti serish lëshoi mëshirë jo vetëm mbi popullin mik turk, por edhe mbi të gjithë muslimanët dhe mbarë njerëzimin. Sepse njeriut të drejtë, udhëheqësish së drejtë ia shohin hairin njerëzit, kafshët, ambienti e i asheh hairin edhe toka që ecë mbi të dhe qielli që e ka sipër.

Zoti e forcoftë Sulltanin (Sulltan d.m.th Pushtetar,Autoritet Qeverisës apo President) Erdogan dhe bashkëpunëtorët e tij, se vërtet ai meriton të jetë sulltan bashkëkohor.

Andaj urime të përzemërta presidentit Erdogan, urime kryeministër Davudoglu, urime popull i mik turk e urime edhe shqiptarëve dashamirës të këtë fitore, prej së cilës do të përfitojë me siguri edhe vendi ynë.

 

TË NGJAJSHME

IOS
ANDROID
DONACION
DËRGO MESAZH