Pakti i mbrojtjes së Mekës mund të shërbejë si model për një arkitekturë të re të sigurisë rajonale

Bashkimi i Türkiyes, Pakistanit dhe Arabisë Saudite nën një ombrellë të vetme sigurie përbën një mesazh të fuqishëm gjeopolitik.

Jo më pak për shkak të disa fakteve të thjeshta: Ankara ka ushtrinë e dytë më të madhe të NATO-s, Mbretëria e Arabisë Saudite është një nga eksportueset më të mëdha të energjisë në botë, ndërsa Pakistani është e vetmja fuqi bërthamore në botën myslimane.

Duke ardhur në një periudhë rikonfigurimi të Lindjes së Mesme, mes luftës së zgjatur ShBA-Iran, Marrëveshja e Përbashkët e Mbrojtjes së Mekës përfaqëson një hap kyç drejt ristrukturimit të sigurisë rajonale.

Teksa fuqitë rajonale rivlerësojnë dobësitë e nxjerra në pah nga konflikti dhe kërcënimet që mund të shfaqen pas tij, trekëndëshi i ri strategjik ka marrë formë.

Por, siç është theksuar nga ministri i Jashtëm turk, Hakan Fidan, marrëveshja e mbrojtjes “nuk emërton asnjë armik të përbashkët dhe nuk synon asnjë vend të caktuar”.

Përkundrazi, marrëveshja është më shumë një sinjal se të tria vendet do të qëndronin së bashku përballë kërcënimeve të përbashkëta të sigurisë dhe do të rivendosnin ekuilibrin në rajon.

Dhe ky koncept ka rëndësi në një kohë kur tensionet rajonale të shkaktuara nga lufta ShBA-Iran mbeten të pazgjidhura, tregjet e energjisë vazhdojnë të përballen me pasiguri dhe përpjekjet diplomatike ende nuk kanë sjellë rezultate të qëndrueshme.

Në ditët në vijim, më shumë vende mund t’i bashkohen aleancës së Mekës.

Presidenti turk Recep Tayyip Erdoğan e ka bërë të qartë se marrëveshja mbetet “e hapur për pjesëmarrjen e të gjitha vendeve vëllazërore që kërkojnë paqe, prosperitet dhe stabilitet” në rajon.

Ka gjithashtu sinjale se vendi i radhës që mund t’i bashkohet marrëveshjes është Egjipti.