Rtv Pendimi

VIRTYTET E IMAM MALIKU

E porosis veten dhe juve me devotshmĂ«ri ndaj Allahut, azze ue xhel: “O besimtarĂ«! Kijeni frikĂ« Allahun ashtu si i takon Atij dhe vdisni vetĂ«m duke qenĂ« muslimanĂ«â€. (Ali Imran: 102)

TĂ« folurit pĂ«r dijetarĂ«t e mĂ«dhenj nuk Ă«shtĂ« çështje e lehtĂ«, sado qĂ« pĂ«rpiqesh ta pĂ«rfshish jetĂ«n e ndonjĂ«rit prej tyre lapsi yt Ă«shtĂ« i pafuqishĂ«m ta pĂ«rshkruajĂ« atĂ«, dituria jote Ă«shtĂ« e mangĂ«t, madje Ă«shtĂ« e mundur qĂ« tĂ« fshihen prej teje gjĂ«rat mĂ« tĂ« rĂ«ndĂ«sishme dhe mĂ« ndikuese tĂ« jetĂ«s sĂ« tyre. Fragmentet nga jeta e tĂ« mĂ«dhenjve prej dijetarĂ«ve tĂ« parĂ« janĂ« shĂ«mbĂ«lltyra mĂ« ideale dhe mĂ« stimuluese pĂ«r tĂ« rinjtĂ« dhe pĂ«r tĂ« rejat tona qĂ« tĂ« pĂ«rfitojnĂ« prej tyre dhe t’i largohen marrjes sĂ« shĂ«mbĂ«lltyrĂ«s prej njerĂ«zve qĂ« nuk kanĂ« peshĂ« as nĂ« jetĂ« e as nĂ« histori.

Të folurit për historinë e dijetarëve, e në këtë rast për historinë e imam Malikut, Allahu e mëshiroftë, nuk është prej fanatizmit dhe dashurisë së tejskajshme ndaj tij, sepse dituria merret dhe refuzohet prej çdo njërit prej tyre, kurse ajo dituri e cila merret dhe nuk refuzohet është vetëm se ajo e cila vjen prej të Dërguarit të Allahut, alejhi salatu ue selam.

Imami ynĂ«, imam Maliku, Allahu e mĂ«shiroftĂ«, u rrit nĂ« Medine, piu prej burimeve tĂ« saj, aty u bĂ« i njohur, prej aty dituria e tij u shpĂ«rnda nĂ« krejt tokat, jepte mĂ«sime nĂ« xhaminĂ« e Pejgamberit, alejhi salatu ue selam, derisa u emĂ«rtua si “Dijetari i Medines” apo si imami i “Darul Hixhreh”.

Imami Malik ibĂ«n Enes, Allahu e mĂ«shiroftĂ«, u lind nĂ« qytetin e Pejgamberit, alejhi salatu ue selam, nĂ« njĂ« familje tĂ« varfĂ«r, mirĂ«po dashamirĂ«s ndaj diturisĂ« dhe dijetarĂ«ve. Kjo ndikoi qĂ« imam Maliku ta dojĂ« diturinĂ« dhe tĂ« fillon si fĂ«mijĂ« ta kĂ«rkojĂ« atĂ«. NĂ«na e tij ishte njĂ« grua shumĂ« e mençur e cila diti si ta udhĂ«zojĂ« nĂ« tĂ« mirĂ« tĂ« birin e saj duke i thĂ«nĂ« njĂ« ditĂ« prej ditĂ«ve: “Biri im, shko tek Rebia, Allahu e mĂ«shiroftĂ«, dhe merre prej tij edukatĂ«n para se ta marrish diturinĂ« e tij”.
Kjo grua e kuptoi rolin e saj në jetë dhe porosinë e saj në edukatë dhe në përgatitjen e brezave të rinj dhe e kuptoi se edukata vjen paralele me diturinë. Dituria nuk ka vlerë pa edukatë dhe ajo kërkohet edhe në fillim të kërkimit të diturisë, por edhe pasi që ta arrish atë. Kjo grua arriti ta edukon dhe ta përgatit një burrë i cili më vonë i bëri mirë një Umetit.

Nuk është roli i një nëne ushqimi i trupit të fëmijës dhe marrja e preventivave për mbrojtjen e fëmijës prej sëmundjeve, por porosia e saj është më madhështore, më e lartë, e ajo është përforcimi i besimit, ndërtimi i personalitetit, zhvillimi i mendjes, stimulimi i ambicieve të larta dhe kjo nuk mundet të arrihet derisa të vyshken të gjitha interesat e dynjasë para interesit më të madh, e ai është interesi i edukatës. Kjo ishte ajo e cila e ngjyrosi jetën e imam Malikut realisht edhe në vepra e jo vetëm në fjalë dhe prej kësaj medreseje edukuese nxënësit e imam Malikut e mësonin edukatën prej moralit dhe pamjes së tij, ndërsa Umeti përfitoi shumë prej historisë së tij.

Imam Maliku i tha njĂ« djaloshi prej fisit Kurejsh: “O biri i vĂ«llait tim, mĂ«soje edukatĂ«n para se ta marrish diturinĂ«â€.

IbĂ«n Uehb, Allahu e mĂ«shiroftĂ«, thotĂ«: “Ajo tĂ« cilĂ«n e mĂ«suam prej edukatĂ«s sĂ« Malikut ishte mĂ« shumĂ« se sa ajo tĂ« cilĂ«n e mĂ«suam prej diturisĂ« sĂ« tij”.

Po ashtu nxĂ«nĂ«sit e tij pĂ«rfituan dhe morĂ«n shumĂ« edhe prej diturisĂ« sĂ« tij. Jahja ibĂ«n Jahja Temimi, Allahu e mĂ«shiroftĂ«, thotĂ«: “Pasi qĂ« mora prej Malik ibĂ«n Enesit dituri njĂ« kohĂ« tĂ« gjatĂ«, e vazhdova qĂ«ndrimin tim edhe pĂ«r njĂ« vit qĂ« tĂ« pĂ«rfitoj prej moralit dhe virtyteve tĂ« tij dhe me tĂ« vĂ«rtetĂ«, ato i pĂ«rngjanin virtyteve tĂ« sahabĂ«ve dhe tabi’inĂ«ve”.

Metodologjia bashkëkohore në arsim nxit në arsimim pa edukim. Librat të cilat mësohen nëpër institucione arsimore në vete përmbajnë citate të cilat janë të thata dhe nuk nxisin aspak në përmirësimin e moralit dhe të edukatës. Me këtë arsimi e humbi shkëlqimin dhe bukurinë, ndikimin dhe përhapjen e tij, u nda dhe u largua dituria prej edukatës dhe sado që të ketë njeriu potencial të madh shkencor dhe dituri të gjerë do të vëresh dobësi të madhe në ndikimin e diturisë së tij mbi moralin dhe edukatën e tij, mbi përmirësim e zemrës dhe veprave të tij. Nuk ka dobi prej diturisë së njeriut e cila nuk ndikon në përfitimin e moralit dhe përmirësimin e edukatës së tij.

Ndarja mes diturisë dhe edukatës lindi shumë sëmundje morale, prej saj sulmet ndaj dijetarëve, shpifjet ndaj njerëzve të mirë, degjenerimet në moral, mosrespektimin e prindërve, mosrespektimin dhe sulmet e ndryshme ndaj mësuesve dhe edukatorëve edhe atë me fjalë dhe me vepra.

Qyteti i Pejgamberit, alejhi salatu ue selam, kishte ndikim tĂ« madh nĂ« ndĂ«rtimin e personalitetit tĂ« imam Maliku, nĂ« atĂ« kohĂ« ky qytet ushtonte prej dijetarĂ«ve dhe tabi’inĂ«ve tĂ« cilĂ«t i tubonte njĂ« universitet i madh, Xhamia e Pejgamberit, alejhi salatu ue selam. NĂ« çdo skaj tĂ« saj ulej nga njĂ« dijetar i cili ua mĂ«sonte njerĂ«zve fenĂ« e pastĂ«r tĂ« Allahut dhe njerĂ«zit i dĂ«rgonin fĂ«mijĂ«t e tyre tĂ« mĂ«sonin Kur’anin dhe Sunetin e me mĂ«simin e tyre e pĂ«rmirĂ«sonin edhe moralin.

Imam Maliku, Allahu e mĂ«shiroftĂ«, u ul nĂ« XhaminĂ« e tĂ« DĂ«rguarit tĂ« Allahut, alejhi salatu ue selam, tĂ« jep fetva pasi qĂ« pĂ«r tĂ« dĂ«shmuan shtatĂ«dhjetĂ« dijetarĂ« se e meriton kĂ«tĂ« pozitĂ«. Ekziston dallim mes atij i cili e lavdĂ«ron veten dhe flet fjalĂ« miradije pĂ«r vetveten dhe mes atij qĂ« dĂ«shmojnĂ« njerĂ«zit e mirĂ« dhe dijetarĂ«t pĂ«r tĂ«. Imam Maliku thotĂ«: “Nuk kishte mundĂ«si qĂ« tĂ« ulet nĂ« xhami secili qĂ« donte tĂ« ligjĂ«ron rreth shkencĂ«s sĂ« hadithit apo tĂ« jep fetva, derisa tĂ« konsultoheshin mes vete dijetarĂ«t, nĂ«se e shihnin se Ă«shtĂ« meritor pĂ«r kĂ«tĂ« pozitĂ« e lejonin e nĂ«se jo nuk e lejonin dhe unĂ« nuk u ula derisa dĂ«shmuan pĂ«r mua shtatĂ«dhjetĂ« dijetarĂ« se unĂ« e meritoj kĂ«tĂ« vend”.

Imam Maliku thoshte: “UnĂ« jam njeri, gaboj dhe ia qĂ«lloj, shikojeni mendimin tim nĂ«se ai pĂ«rputhet me Sunetin kapuni pĂ«r tĂ«â€. Me kĂ«tĂ« imam Maliku, Allahu e mĂ«shiroftĂ«, e vendosi njĂ« metodologji mesatare mes atyre qĂ« ishin fanatikĂ« ndaj imamĂ«ve tĂ« tyre dhe i pasonin ata verbĂ«risht dhe i refuzonin argumentet e sakta dhe mes atyre qĂ« i refuzonin thĂ«niet e imamĂ«ve tĂ« mĂ«dhenj duke thĂ«nĂ« se: “Ata janĂ« burra dhe ne jemi burra”. Sa dallim tĂ« madh ka mes burrave, tĂ« cilĂ«ve Allahu ua lartĂ«soj emrat dhe i bĂ«ri tĂ« pĂ«rmenden nĂ«pĂ«r shekuj edhe pse ata janĂ« tĂ« vdekur, dhe mes burrave qĂ« nuk kanĂ« asnjĂ« peshĂ« e as nuk pĂ«rmenden edhe pse ata janĂ« tĂ« gjallĂ«. Me pĂ«rmendjen e tĂ« parĂ«ve ngjallen zemrat edhe pse ata janĂ« tĂ« vdekur, kurse me uljen nĂ« njĂ« mexhlis me kĂ«ta tĂ« fundit dhe qĂ« janĂ« gjallĂ« vdesin zemrat. Kur pĂ«rmenden imamĂ«t, Ebu Hanifja, imam Maliku, Shafiu, Ahmed ibĂ«n Hanbeli, Allahu i mĂ«shiroftĂ«, ata nuk ishin thjeshtĂ« njerĂ«z tĂ« pajisur vetĂ«m se me citate, por ishin shĂ«mbĂ«lltyrĂ« nĂ« edukatĂ« dhe dituri, ishin dijetarĂ« nĂ« devotshmĂ«ri, dijetarĂ« nĂ« adhurim, nĂ« asketizĂ«m, e kĂ«shtu me radhĂ«.

O ju besimtarë, nuk lejohet nënçmimi i veprave të tjerëve. Prej injorancës është mendimi i disa njerëzve se veprat e tyre janë më të mira se të tjerëve, apo mendimi i ndonjërit që Allahu i ka dhënë pak dituri se ai është më i mirë sesa tjetri apo mendimi i ndonjërit që e ka penguar një të keqe apo thirr në të mirë se ai është më i mirë se tjetri. Këto mundësi dhe aftësi janë furnizime prej anës së Allahut dhe nuk janë prej njerëzve. Kjo është kuptimi i imam Malikut që ia përshkruan të gjitha kategorive dhe grupeve të këtij Umeti, se shërbimin e kësaj feje e organizojnë të gjithë, pavarësisht se cilës lëmi dhe drejtim i takon, duke i dhënë secilit mundësi të punon sipas mundësive të veta dhe të ec sipas asaj rruge që ia ka caktuar Allahu.

Imam Malikut i shkroi njĂ« asket i asaj kohe i cili e nxiste me kĂ«mbĂ«ngulje nĂ« izolim dhe vepĂ«r dhe imami iu pĂ«rgjigj: “Allahu i caktoi veprat ashtu siç i caktoi furnizimet. Ndoshta njĂ« njeriut i jepet mundĂ«sia tĂ« falĂ« namaz (vullnetar), por nuk i jepet mundĂ«sia tĂ« agjĂ«rojĂ« (agjĂ«rim vullnetar), tjetrit i jepet mundĂ«sia tĂ« jep lĂ«moshĂ«, mirĂ«po nuk i jepet mundĂ«sia tĂ« agjĂ«rojĂ«, tjetrit i jepet mundĂ«sia tĂ« bĂ«j xhihad, e tjetrit i jepet mundĂ«sia tĂ« merr dituri dhe pĂ«rhapja e diturisĂ« Ă«shtĂ« njĂ« prej veprave mĂ« tĂ« mira. UnĂ« jam i kĂ«naqur me atĂ« çka ma ka mundĂ«suar Allahu dhe mendoj se unĂ« nuk do tĂ« mund tĂ« jem aty ku jam pa qenĂ« ty aty ku je dhe shpresoj qĂ« tĂ« gjithĂ« ne tĂ« jemi nĂ« mirĂ«si dhe begati”.

Pra, ata që japin lëmoshë, asketët dhe adhuruesit janë në mirësi, ata që shpenzojnë në rrugë të Allahut janë në mirësi, këshilluesit, thirrësit, dijetarët dhe ata që thirrin në të mirë dhe ndalojnë nga e keqja janë në mirësi, ata që i shërbejnë fesë me lëmit dhe drejtimet e tyre dhe me specializimet e tyre të gjithë janë në mirësi nëse e pastrojnë nijetin e tyre që të jetë vetëm se për Allah. Në këtë Umet ka njerëz që posedojnë aftësi dhe kanë kapacitet dhe nëse atë e nënshtrojnë dhe e investojnë në shërbimin e shoqërive të tyre dhe Umetit të tyre, edhe ata edhe Umeti do të kishin një pamje krejtësisht tjetër.

Kur u pyeste imam Maliku pĂ«r ndonjĂ« çështje i thoshte pyetĂ«sit: “Ik ti derisa ta hulumtoj çështjen”. Pasi qĂ« u largua pyetĂ«si imam Maliku ishte i pavendosur dhe i lĂ«kundur nĂ« pĂ«rgjigjen e pyetjes dhe nuk ishte i sigurt se a t’i pĂ«rgjigjet apo jo. Kur e pyetĂ«n disa prej shokĂ«ve tĂ« tij se ku qĂ«ndron problemi imam Maliku filloi tĂ« qajĂ« dhe tha: “I frikohem njĂ« dite edhe atĂ« çfarĂ« dite, kur pyetĂ«si do tĂ« kĂ«rkojĂ« llogari prej meje pĂ«r pĂ«rgjigjen e dhĂ«nĂ«â€.

Erdhi njĂ« njeri prej njĂ« vendi tĂ« largĂ«t ta pyes imam Malikun pĂ«r njĂ« çështje e cila u interesonte banorĂ«ve tĂ« atij vendi dhe pĂ«rgjigjja e imamit Malikut ishte: “Nuk e di, nuk jemi sprovuar me kĂ«tĂ« mesele nĂ« vendin tonĂ« dhe nuk kemi dĂ«gjuar asnjĂ« prej dijetarĂ«ve tanĂ« tĂ« cilĂ«t kanĂ« folur pĂ«r kĂ«tĂ« problem. Eja nesĂ«r”. DitĂ«n e nesĂ«rme shkoi prapĂ« me shpresĂ« se do t’i japĂ« pĂ«rgjigje, por pĂ«rgjigjja e imam Malikut ishte: “MĂ« pyete, por nuk e di pĂ«rgjigjen”. AtĂ«herĂ« njeriu i tha: “O imam, unĂ« pas vete kam lĂ«nĂ« njerĂ«z tĂ« cilĂ«t mĂ« thoshin se nuk ka njeri nĂ« kĂ«tĂ« rruzull tokĂ«sor mĂ« tĂ« mençur se imam Maliku!” Imam Maliku iu pĂ«rgjigj dhe i tha: “UnĂ« pyetjen tĂ«nde nuk e di”.

NjĂ« ditĂ« e pyeti njĂ« njeri pĂ«r njĂ« mesele dhe imam Maliku kĂ«rkoi prej tij kohĂ« qĂ« ta shikojĂ« çështjen, e atĂ«herĂ« i tha pyetĂ«si: “O imam, çështja Ă«shtĂ« shumĂ« e lehtĂ«â€. Imam Maliku ia ktheu dhe i tha: “NĂ« dituri nuk ekziston çështje e lehtĂ«, a nuk e ke dĂ«gjuar fjalĂ«n e Allahut: “Sepse Ne do tĂ« tĂ« dĂ«rgojmĂ« vĂ«rtet njĂ« fjalĂ« me peshĂ« tĂ« rĂ«ndĂ«â€. (El-Muzemil: 5)

Disa thoshin se: “Pasha Allahun kur u pyeste imam Maliku pĂ«r ndonjĂ« çështje dukej sikurse qĂ«ndron mes Xhenetit dhe Xhehenemit”.

KĂ«ta ishin dijetarĂ« tĂ« cilĂ«t e mbushĂ«n dynjanĂ« me diturinĂ« dhe veprat e tyre. ËshtĂ« shumĂ« pĂ«r tĂ« çuditur me disa njerĂ«z tĂ« cilĂ«t e marrin guximin pĂ«r tĂ« dhĂ«nĂ« fetva, ndĂ«rsa nuk kanĂ« asnjĂ« ditĂ« shkollĂ« pĂ«r fenĂ« e Allahut. Flasin pĂ«r gjĂ«rat se kjo Ă«shtĂ« hallall e kjo haram apo e nxisin njĂ« mesele nĂ«pĂ«r forume apo mexhlise dhe nuk ngrihen prej atyre mexhliseve derisa tĂ« japin fetva kush si mundet dhe si ia kap mendja e vet. NjĂ«ri prej tyre thotĂ« unĂ« mendoj, e tjetri thotĂ« mua ma merr mendja, e tjetri thotĂ« unĂ« besoj, e tjetri merr vendime tĂ« prera se kjo Ă«shtĂ« haram e kjo hallall. I lartĂ«suar qofsh, o Zoti im, a ka mbetur qĂ« hallalli, harami dhe fetvaja nĂ« emĂ«r tĂ« Allahut tĂ« jenĂ« hapĂ«sirĂ« e lirĂ« ku nĂ« tĂ« do tĂ« flasin injorantĂ«t, se mua ma merr mendja e ty ta merr mendja? NĂ«se njĂ« arkitekt fillon t’u shkruajĂ« receta dhe barna tĂ« sĂ«murĂ«ve çka do tĂ« thoni pĂ«r tĂ«? Me çka do ta pĂ«rshkruani atĂ«? Si do tĂ« jetĂ« pĂ«rfundimi i tij? Si mendoni pĂ«r ata tĂ« cilĂ«t flasin pĂ«r fenĂ« e Allahut pa dituri, i mbushin librat e gazetat duke thĂ«nĂ« se kjo Ă«shtĂ« hallall e kjo haram, ndĂ«rsa njĂ« ditĂ« shkollĂ« pĂ«r fenĂ« e Allahut nuk e kanĂ«, e mos tĂ« flasin pĂ«r fetvatĂ« e posaçërisht pĂ«r çështjet e reja tĂ« cilat i zbresin kĂ«tij Umeti dhe tĂ« cilat nĂ«se do t’i kishin zbritur Omerit, Allahu qoftĂ« i kĂ«naqur me tĂ«, do t’i mblidhte pĂ«r rishikimin e saj tĂ« gjithĂ« sahabĂ«t qĂ« morĂ«n pjesĂ« nĂ« luftĂ«n e Bedrit. Sot njerĂ«zit garojnĂ« mes tyre tĂ« japin fetva qĂ« tĂ« bĂ«hen tĂ« njohur dhe tĂ« tregohen para tjerĂ«ve se unĂ« jam mĂ« i ditur se sa tjetri, e ndonjĂ«herĂ« edhe duke dhĂ«nĂ« fetva qĂ« i kĂ«naq njerĂ«zit dhe e zemĂ«ron Allahun.

O vĂ«llezĂ«r nĂ« Islam, çështjet e fesĂ« duhet t’ua adresojmĂ« dijetarĂ«ve, pĂ«r diturinĂ« e tĂ« cilĂ«ve dĂ«shmon Umeti dhe mos tĂ« flasim pĂ«r çështjet tĂ« cilat nuk i njohim mirĂ«, si rreth hallallit dhe haramit, pĂ«r arsye se fjala jote do tĂ« thotĂ« prerje e njĂ« dispozite tĂ« Allahut. Imam Maliku, Allahu e mĂ«shiroftĂ«, thotĂ«: “Kush dĂ«shiron qĂ« t’i pĂ«rgjigjet ndonjĂ« meseleje, para se t’i pĂ«rgjigjet le ta rikujtojĂ« Xhenetin dhe Xhehenemin dhe se si do tĂ« jetĂ« pĂ«rfundimi i tij nĂ« ahiret, e pastaj le tĂ« pĂ«rgjigjet”.

Ka mundĂ«si qĂ« ndonjĂ«ri prej jush tĂ« mendon se kĂ«ta dijetarĂ« çdoherĂ« kanĂ« diskutuar vetĂ«m se pĂ«r thĂ«niet shkencore dhe pĂ«r thĂ«niet e dijetarĂ«ve dhe divergjencave mes tyre dhe asnjĂ«herĂ« nĂ« mexhliset e tyre nuk kanĂ« ditur tĂ« flasin pĂ«r tema prej tĂ« cilave fĂ«rgĂ«llojnĂ« zemrat dhe nĂ« to pĂ«rmendet Xheneti dhe Xhehenemi. Çdo njĂ«ri prej nesh duhet ta dijĂ« se nĂ« ligjĂ«ratat e tyre ka pasur edhe kĂ«shilla tĂ« ndryshme dhe ceket se imam Maliku e kishte kĂ«shilluar njĂ« vĂ«lla tĂ« tij nĂ« fe duke i thĂ«nĂ«: “PĂ«rkujtoja vetes dhimbjet e vdekjes dhe mundimet e saj, sprovĂ«n nĂ« varr, qĂ«ndrimin para Allahut dhe llogarinĂ«, e pastaj pasi qĂ« tĂ« llogaritĂ«sh vendqĂ«ndrimin tĂ«nd tĂ« pĂ«rhershĂ«m nĂ« Xhenet apo Xhehenem. PĂ«rgatitu pĂ«r kĂ«to pĂ«rjetime tĂ« rĂ«nda duke punuar nĂ« kĂ«tĂ« dynja. AtĂ« ditĂ« do t’i shohĂ«sh ata me tĂ« cilĂ«t Allahu ishte i zemĂ«ruar se si do tĂ« jetĂ« dĂ«nimi i tyre i dhembshĂ«m, do t’i dĂ«gjosh zĂ«rat e tyre duke klithur nĂ« Xhehenem, fytyrat e tyre do tĂ« jenĂ« tĂ« zymta e tĂ« vrenjtura, as nuk do tĂ« shohin e as nuk do tĂ« flasin, do ta mallkojnĂ« veten dhe do ta kĂ«rkojnĂ« vdekjen, kurse musibeti mĂ« i madh pĂ«r ta do tĂ« jetĂ« kur Allahu do tua kthen atyre fytyrĂ«n e Tij dhe me kĂ«tĂ« do tĂ« mbyllet çdo shpresĂ« se Ai do t’i pĂ«rgjigjet kĂ«rkesave tĂ« tyre dhe pĂ«r kĂ«tĂ« Allahu thotĂ«: “Ai do t’u thotĂ«: “Rrini aty tĂ« pĂ«rbuzur dhe mos MĂ« flisni asgjĂ«!” (El-Mu’minun: 108)

Imam Maliku ishte i sëmurë njëzet e dy ditë dhe vdiq në moshën tetëdhjetë e shtatë vjeçare. Disa thonë se i kishte mbushur të nëntëdhjetat. Ibën Nafi, Allahu e mëshiroftë, thotë se imam Maliku vdiq në moshën tetëdhjetë e shtatë vjeçare dhe ishte myfti i Medines gjashtëdhjetë vite me radhë.

Allahu e mĂ«shiroftĂ« imam Malikun i cili thoshte: “Kam takuar nĂ« Medine njerĂ«z qĂ« nuk kishin tĂ« meta, por kur filluan tĂ« merren me tĂ« metat e tjerĂ«ve, atĂ«herĂ« vet u bĂ«nĂ« me tĂ« meta. Po ashtu kam takuar nĂ« kĂ«tĂ« qytet njerĂ«z qĂ« kishin shumĂ« tĂ« meta, por kur heshtĂ«n pĂ«r tĂ« metat e tĂ« tjerĂ«ve, Allahu ia mbuloi tĂ« metat e tyre”.

E lus Allahun tĂ« na bĂ«j dobi mua dhe ju me udhĂ«zimin e Kur’anit dhe Sunetit tĂ« DĂ«rguarit tĂ« Tij, alejhi salatu ue selam. Kjo ishte ajo çka dĂ«shiroja ta them. KĂ«rkoj falje tek Allahu pĂ«r mua dhe ju dhe pĂ«r tĂ« gjithĂ« muslimanĂ«t prej çdo mĂ«kati. KĂ«rkoni falje prej Tij se me tĂ« vĂ«rtetĂ« Ai Ă«shtĂ« GjithĂ«falĂ«si dhe MĂ«shirĂ«ploti.

Shejh Dr. Abdulbarij Thubejti

Nga arabishtja: Irfan JAHIU

TË NGJAJSHME

IOS
ANDROID
DONACION
DËRGO MESAZH